Wyk?ad Andrzeja Turowskiego
Autor: mat.org   
23.01.2011.
Digg!

Del.icio.us!

Technorati!

Wykop

Gwar

To w pracach Turnera percepcyjny proces oślepienia stawał się przedmiotem studiów a wraz z nim rozpoczynał się cerebralny stosunek do słońca, jako tematu malarskiego. Oko zostało skonfrontowane bezpośrednio ze słońcem: zlewało się z nim, tworząc nierozerwalną całość.

Patrzenie w słońce oślepiało i nie było w nim nic do zobaczenia poza samym widzeniem, a samo widzenie to seria powidokowych, oślepiających iluminacji. Widowisko widzialności. Idea powidoków powróciła w niemal o sto lat późniejszej w twórczości Strzemińskiego. Najlepszym jej wyrazem była seria płócien nazywanych solarystycznymi, realizujących radykalną utopię modernistycznej wizji światła. Strzemiński malował słońce. Obrazy te są jak perturbacje kolorów, jak niezastygłe, trwające w szalonym pędzie eksplozje - pisał o nich Julian Przyboś we wstępie do „Teorii widzenia”. Strzemiński malował w nich nie widok słońca, lecz jego powidok, dawał kolor wnętrza oka, które spojrzało w słońce. W ten sposób, dodawał przyjaciel artysty, marzenie malarzy uczynił Strzemiński rozumnym. Spojrzenie w słońce w paradoksalnej twórczości Strzemińskiego było jak u Turnera pragnieniem dotarcia do absolutu widzenia za cenę wykroczenia poza widzialność w oślepieniu oka światłem. W tym też sensie Strzemiński okazywał się ostatnim spadkobiercą platońskiego heliocentryzmu a zarazem modernizmu, który niewidzialną Ideę wiązał z najwyższą władzą świadomości. Oka konceptualnego spoglądającego we własne olśnienie.

Andrzej Turowski, krytyk i historyk sztuki, emerytowany profesor historii sztuki współczesnej na Uniwersytecie Burgundzkim w Dijon we Francji. Do 1983 roku prowadził badania i wykładał historię sztuki nowoczesnej w Instytucie Historii Sztuki na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Jako krytyk artystyczny współpracował przez wiele lat z Galerią Foksal w Warszawie. Jego zainteresowania badawcze skupiają się przede wszystkim na historii i ideologii awangardy w Europie Centralnej, w Rosji i we Francji w XX i XXI wieku. Jest autorem kilkuset rozpraw naukowych i artykułów krytycznych opublikowanych w wielu językach oraz dziesięciu książek (między innymi: „Konstruktywizm polski” 1981; „Existe-t-il un art de l’Europe de l’Est ?”, 1986; „Budowniczowie Świata”, 2000; „Malewicz w Warszawie”, 2002). Od 1984 roku mieszka i pracuje w Paryżu.  

25.01.2010, godzina 18:30
ms2, Ogrodowa 19
Komentarze (0)Add Comment

Napisz Komentarz

busy
 
SEO by Artio