Teren Parku Staromiejskiego jest kolebką Łodzi. Tutaj miały miejsce ważne wydarzania jej historii. Dzisiaj mimo śródmiejskiej lokalizacji jest to obszar zaniedbany i mało uczęszczany. Jaki potencjał posiada to miejsce i jak go wykorzystać?

.

Ważnym problemem, z jakim mierzy się projekt, jest dezintegracja śródmieścia Łodzi. Miejsca istotne w świadomości mieszkańców, mimo że znajdują się niedaleko siebie, często wydają się od siebie „oddzielone”. Widać to, na przykładzie Manufaktury i ulicy Piotrkowskiej, obszarów o całkowicie innym rodowodzie, a aktualnie pełniących podobną handlowo-rozrywkową funkcję. Spowodowało to, że konkurują ze sobą o odwiedzających, a brak połączenia miedzy nimi wzmaga ich introwertyczny charakter. Powstał wyraźny konflikt interesów, który budzi niesłuszne przekonanie, że Manufaktura może się rozwijać tylko kosztem Piotrkowskiej.

Można częściowo naprawić tę sytuację. Jak to zrobić? Zwiększyć przepływ ludzi pomiędzy Manufakturą a Piotrkowską - poprawić komunikację miękką, jakość przestrzeni i podkreślić tożsamości Parku Staromiejskiego. Dzięki temu, wcześniej konkurujące ze sobą obszary, mogą wzajemnie wzmacniać swoje walory, a ludzie przyciągnięci do jednego miejsca, odwiedzą następne. Projekt obrazuje wprowadzenie tej idei w życie.

Pomysłem na pokazanie historii miejsca jest symboliczne wskrzeszanie rzeki Łódki. Jej współczesna inkarnacja ujawnia się w formie alei. Biegnie ona nad pogrzebanym korytem, wzdłuż Parku Staromiejskiego. Nurtem nowej „rzeki" nie płynie woda, ale czas i historia Łodzi. Spacerując, można poznać przeszłości miasta i zobaczyć którędy płynęła jedna z najważniejszych jego rzek.